Gitmeyi düşlerim şirin İspir’e,
Akraba, eş dostu görürüm diye;
İçimde acayip bir duygu vardır,
Onlardan yaşayan, ölen var diye!..
Kânderesi’ ne giderdik her bahar,
Zaman geçti, saçımıza yağdı kar;
Yaşlanmışlar hep tanınan simaları,
Ancak göz ve bilgilerden tanırız…
Hozik Murat’ın kahvesi ve çayı,
Her sabah içerdik, bilmezdik sayısı;
Bir başka olurdu, deyiş sohbetler,
Unutmak çok zor, bu güzel havayı!..
Vrüsten bilemez olduk mevsimi,
Tek yaprağa indirdik biz takvimi;
Geçiyor günler, mutluluk artmakta,
Özleriz biz bu beldenin semtini…
Biliyorum halkın başı dardadır,
Çoluk- çocuk hepsi de zordadır;
Tüm toplumdan sorumluluk bekleriz,
Tek çâre var, o da kapanmaktadır…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir